Uitgebolderd

Dat een goede voorbereiding het halve werk is weet bijna iedere natuurfotograaf. Bovendien geldt dit niet alleen voor het maken van natuurfoto’s.

Jaren geleden, ik fotografeerde nog niet zo lang, had ik me gestort op het maken van een goede foto van bolderende Korhoenders. In de Boldertijd (eind maart tot eind april) was ik enkele dagen in de week, al ver voor zonsopkomst te vinden op de Oirschotse Heide. Dit was toen, samen met de Regte heide tussen Tilburg en Goirle en de Sallandse Heuvelrug, nog een van de laatste plaatsen in Nederland waar een klein aantal van de deze prachtige vogels voorkwamen. Ik had een paar bolderplaatsen gevonden en op een van deze plaatsen kon ik ongezien erg dicht bij een eenzame solitair bolderende vogel komen. Tja, het aantal korhoenders was toen ook al zo laag dat er op deze plaats meestal maar 1 haan kwam en maar af en toe een hen.

Ik had met een camouflagenet en takken een mooie schuilhut gebouwd onder een vliegden om de haan ongezien te kunnen fotograferen. Gewapende met statief en 600mm objectief kroop ik op een ochtend eind maart in mijn ijskoude schuilplaats en wachtte rustig af tot de haan zou arriveren. Inmiddels had ik ontdekt dat de haan steeds op ongeveer dezelfde tijd op precies dezelfde plek landde om vervolgens vrijwel direct te beginnen met bolderen. En jawel, ook vandaag bleek de natuur soms erg voorspelbaar. De haan kwam aanvliegen en viel op de verwachte plek. Mijn hart klopte in mijn keel, en terwijl de vogel begint met bolderen maakte ik me voorzichtig klaar om de foto van mijn leven (tot dan toe) te maken. Zorgvuldig scherpstellend (autofocus bestond nog niet) terwijl ik mijn adem inhield wachtte ik het beste moment af. Het moment kwam en ik druk rustig de ontspanknop in. Klik. De spiegel in de camera klapt omhoog …………. en blijft omhoog. Het duurt even voor ik me realiseer wat er gebeurd is. Wat een lange sluitertijd. Dat kan helemaal niet. Nog eens kijken. Dan valt het kwartje (had je toen nog), de batterij is leeg. En ik had geen nieuwe bij me….! Frustratie en kwaadheid komen boven. Hoe kan je zo stom zijn om geen nieuwe batterij mee te nemen.

Ondertussen bolderde de haan rustig door, draaide zijn rondjes en riep zijn lokroep. Waarschijnlijk om een andere reden ook gefrustreerd want geen hen in de buurt. Terwijl ik me zat te verbijten en toch probeerde te genieten van wat ik voor me zag gebeuren, kwam er een haas aangesjokt en ging pontificaal buiten de schuilhut tegen het camouflagenet aan liggen, onwetend van de frustraties om hem heen. Daar zat ik dan. Amper 10 meter voor mijn neus draaide een van de laatste korhoenders van Nederland bolderend zijn luidruchtige rondjes, een slapende haas binnen handbereik, en ik met een onbruikbaar fototoestel onder een boom. Ik kan het mooier maken dan het was en opschrijven dat het toch fantastisch was maar dat dacht op dat moment helemaal niet.

Het is dat jaar niets meer geworden met de zo gewilde foto. De jaren daarna ook niet meer trouwens. Nog vele malen fietste ik voor dag en dauw naar Oirschotse Heide maar heb op dezelfde plek geen korhaan meer gezien. Ook op de andere bolderplaatsen waren het er ieder jaar weer minder. Uiteindelijk moest ik het doen met wat foto’s die ik op grote afstand heb gemaakt van de laatste haan die ik hier gezien heb. Al snel was het gedaan met de Korhoenders op de Oirschotse Heide. Het 150 pagina's tellende Raamplan voor behoud en herstel van leefgebieden van Korhoenders in Midden-Brabant van IBN-DLO, heeft niet meer mogen helpen. Inmiddels zijn de vogels in Brabant al weer jaren uitgestorven en resteert er nog maar één zorgvuldig gekoesterde populatie in Nederland.